Ένα από τα ζητήματα που εξακολουθούν να προκαλούν προβλήματα στους νεοεισερχόμενους στο Linux ή σε χρήστες με λιγότερες γνώσεις είναι η εγκατάσταση πακέτων ή ο τρόπος εγκατάστασης προγραμμάτων στο Linux. Αυτό έχει επιλυθεί εν μέρει με εργαλεία όπως το YaST, το Software Center, το Pi Store και άλλα προγράμματα για την αυτοματοποίηση εγκαταστάσεων Linux όπως το Gdebi, το Synaptic κ.λπ.
Όταν όμως κατεβάζουμε πακέτα λογισμικού που δεν βρίσκονται στα αποθετήρια της διανομής μας ή όταν θέλουμε να εγκαταστήσουμε προγράμματα σε Linux με έκδοση διαφορετική από αυτήν που παρέχεται από τον πηγαίο κώδικα της διανομής μας, τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν τα πακέτα που κατεβάζουμε είναι αρχεία tarball που περιέχουν πηγαίο κώδικα.
Στα Windows, το Windows Installer κάνει τα πάντα πολύ πιο εύκολα και δεν υπάρχουν πάρα πολλές δυαδικές επεκτάσεις για εγκατάσταση (.exe, .bat, .msu). Όσοι προέρχονται από την πλατφόρμα της Apple θα έχουν επίσης παρατηρήσει ότι τα αρχεία .dmg που χρησιμοποιούνται στο Mac OS X έχουν πάρα πολλές επεκτάσεις.
Ένα άλλο δύσκολο ζήτημα στο Linux (και σε άλλα συστήματα *nix) είναι οι εξαρτήσεις . Δηλαδή, πακέτα που εξαρτώνται από άλλα πακέτα, και αν τα δεύτερα δεν είναι εγκατεστημένα, δεν μπορούμε να εγκαταστήσουμε τα πρώτα. Σε αυτήν την περίπτωση, υπάρχουν πολλοί διαχειριστές πακέτων που κάνουν τη ζωή μας ευκολότερη και επιλύουν αυτόματα τις εξαρτήσεις. Διαφορετικά, θα έπρεπε να τις επιλύσουμε χειροκίνητα μόνοι μας.
Αυτό το σεμινάριο στοχεύει να κάνει την εγκατάσταση προγραμμάτων σε Linux πολύ πιο απλή και λιγότερο προβληματική για εσάς. Στις επόμενες γραμμές, θα περιγράψουμε όλες τις πιο συνηθισμένες επεκτάσεις και τύπους πακέτων που χρησιμοποιούνται στον κόσμο του Linux, μαζί με μια απλή διαδικασία εγκατάστασης.
Πακέτα .Deb και .rpm:
Το Linux χωρίζεται σε δύο κύριους κόσμους, και αυτός αντιπροσωπεύεται καλά από τα πακέτα DEB και RPM . Το πρώτο χρησιμοποιείται από το Debian και παράγωγα όπως το Ubuntu, ενώ το δεύτερο χρησιμοποιείται από το SuSE, το Fedora και άλλα.
RPM:
Αν χρησιμοποιείτε Novell SuSE ή openSUSE , μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το YaST για να εγκαταστήσετε αυτούς τους τύπους πακέτων. Για να το κάνετε αυτό, απλώς μεταβείτε στο μενού SuSE, κάντε κλικ στο "Σύστημα", στη συνέχεια στο "YaST" και τέλος επιλέξτε "Εγκατάσταση/Απεγκατάσταση Λογισμικού". Αυτό θα σας επιτρέψει να εγκαταστήσετε προγράμματα σε Linux από το DVD της διανομής σας ή από το δίκτυο.
Εάν έχουμε ήδη κατεβάσει το πακέτο, μπορούμε να κάνουμε δεξί κλικ πάνω του και θα μας δώσει την επιλογή να εγκαταστήσουμε. Πολύ εύκολο…
Αν θέλουμε να το κάνουμε από την κονσόλα αντί για το YaST, χρησιμοποιήστε το Zypper :
zypper install nombre_programa
Στο Red Hat είναι λίγο-πολύ το ίδιο... Ωστόσο, αν έχετε Fedora ή CentOS, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το YUM . Ας ξεκινήσουμε με το YUM. Από τον κατάλογο όπου βρίσκεται το πακέτο, στο τερματικό θα πρέπει να πληκτρολογήσετε:
yum install nombre_paquete
Και αν υπάρχει ένα κοινό εργαλείο για την εγκατάσταση RPM, αυτό είναι το ίδιο το RPM, που υπάρχει σε πολλές διανομές που βασίζονται σε αυτόν τον τύπο συσκευασίας:
rpm –i nombre_paquete.rpm
Στο Mandriva μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το Mandriva Control Center για να εγκαταστήσετε προγράμματα ή RPMDrake. Μπορείτε επίσης να χρησιμοποιήσετε σε λειτουργία κειμένου
urpm :
urpm –i nombre_paquete.rpm
DEB:
Στο Ubuntu, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το απλό Κέντρο Λογισμικού Ubuntu για να εγκαταστήσετε πακέτα από τα επίσημα αποθετήρια. Στο Debian, μπορείτε επίσης να εγκαταστήσετε πακέτα γραφικά χρησιμοποιώντας το gdebi-gtk ή με το Synaptic. Αυτά τα εργαλεία λειτουργούν και σε άλλες διανομές. Απλώς πρέπει να τα εγκαταστήσετε.
Ένα άλλο ενδιαφέρον εργαλείο είναι το Dselect, επίσης ένα γραφικό εργαλείο για εύκολη διαχείριση πακέτων. Αλλά για όσους προτιμούν τη γραμμή εντολών, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το dpkg ή το apt (θυμηθείτε να χρησιμοποιήσετε sudo ή να εκτελέσετε με δικαιώματα root):
Dpkg –i nombre_paquete.deb
o
Apt-get install nombre_paquete
Το Aptitude είναι ένα άλλο αρκετά ολοκληρωμένο εργαλείο που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε πληκτρολογώντας τα εξής:
aptitude install nombre_paquete
Άλλοι διαχειριστές πακέτων στη διανομή σας:
Το Arch Linux και τα παράγωγά του χρησιμοποιούν έναν διαχειριστή πακέτων που ονομάζεται pacman . Δημιουργήθηκε από τον Judd Vinet και είναι ικανός να επιλύει αυτόματα εξαρτήσεις. Για να εγκαταστήσετε ένα πακέτο με αυτόν τον διαχειριστή:
pacman –S nombre_paquete
Το Portage είναι ένας άλλος σημαντικός διαχειριστής πακέτων, που χρησιμοποιείται σε συστήματα όπως το Gentoo. Έχει ομοιότητες με τα Ports του BSD και είναι συμβατό με το POSIX και το περιβάλλον Python. Χρησιμοποιείται επίσης από το FreeBSD. Για να εγκαταστήσετε ένα πακέτο με αυτό:
emerge nombre_paquete
Το Paldo είναι ένα λειτουργικό σύστημα που βασίζεται σε Linux και χρησιμοποιεί τον διαχειριστή πακέτων upkg. Δημιουργήθηκε από τον Jürg Billeter και για να εγκαταστήσετε προγράμματα σε Linux με αυτόν τον διαχειριστή, πρέπει να πληκτρολογήσετε:
upkg-install nombre_paquete
Η διανομή Pardus Linux χρησιμοποιεί έναν απλό διαχειριστή πακέτων γραμμένο σε Python και γνωστό ως PiSi . Χρησιμοποιεί LZMA και XZ για τη συμπίεση πακέτων και το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της είναι η τεχνολογία Delta, η οποία επιτρέπει τη λήψη μόνο των διαφορών μεταξύ των πακέτων για εξοικονόμηση εύρους ζώνης. Οι οδηγίες εγκατάστασης έχουν ως εξής:
pisi install nombre_paquete
Πώς να εγκαταστήσετε tarballs:
Τα πακέτα που εγκαθίστανται απευθείας από τον πηγαίο κώδικα συσκευάζονται με το πρωτόγονο, αλλά ακόμα χρήσιμο και αποτελεσματικό εργαλείο Tar (εξ ου και το όνομα tarball ) και στη συνέχεια συμπιέζονται χρησιμοποιώντας κάποιο είδος συμπιεσμένης μορφής.
Ορισμένα πακέτα αυτού του τύπου συνοδεύονται από αρχεία όπως .jar, .bin, .rpm, κ.λπ. Σε αυτήν την περίπτωση, απλώς χρειάζεται να τα αποσυμπιέσετε και να χρησιμοποιήσετε τη σωστή διαδικασία για το δυαδικό αρχείο που υπάρχει μέσα. Αλλά γενικά, ο πηγαίος κώδικας είναι αυτός που πρέπει να μεταγλωττιστεί και να εγκατασταθεί.
Ας δούμε πώς. Αρχικά, όταν εργαζόμαστε από την κονσόλα , πρέπει να πλοηγηθούμε στον κατάλογο όπου βρίσκεται το πακέτο με το οποίο θέλουμε να εργαστούμε. Αυτό το κάνουμε χρησιμοποιώντας την εντολή " cd ". Για παράδειγμα, εάν έχετε κατεβάσει ένα πακέτο και βρίσκεται στον φάκελο "Λήψεις", πληκτρολογήστε τα εξής στο τερματικό:
cd Descargas
Η προτροπή θα αλλάξει σε αυτήν τη διαδρομή για να υποδείξει ότι βρίσκεστε σε αυτόν τον κατάλογο συστήματος. Θα πρέπει επίσης να θυμάστε ότι χρειάζεστε δικαιώματα για να εκτελέσετε συγκεκριμένες ενέργειες όπως `./configure`, `make` ή `make install`, τις οποίες θα δούμε παρακάτω.
Εγκατάσταση tar.gz ή tgz:
Αυτός ο τύπος tarball χρησιμοποιείται ευρέως στο Slackware και τα παράγωγά του , αν και έχει γίνει πιο συνηθισμένος για κώδικα συσκευασίας σε άλλες διανομές. Η εγκατάσταση ενός αρχείου tar.gz γίνεται ως εξής (θυμηθείτε να εκτελέσετε τα `./configure`, `make` και `make install` με δικαιώματα, όπως, ως root ή προσθέτοντας `sudo` στην εντολή):
cd directorio_donde_se_encuentra_el_tarball tar –zxvf nombre_paquete.tar.gz (o nombre_paquete.tgz, en caso de ser un .tgz) cd nombre_paquete_desempaquetado ./configure make make install
Εάν αυτό δεν λειτουργήσει για την εγκατάσταση του tar.gz, μπορείτε να αποκτήσετε πρόσβαση στον αποσυμπιεσμένο κατάλογο για να ελέγξετε για ένα αρχείο κειμένου με οδηγίες εγκατάστασης. Μερικές φορές, όταν οι προγραμματιστές δεν ακολουθούν αυτήν την τυπική διαδικασία, συμπεριλαμβάνουν αυτούς τους τύπους αρχείων για να εξηγήσουν τις λεπτομέρειες, τις εξαρτήσεις κ.λπ.
Tar.bz2 ή .tbz2:
Αυτό είναι ένα πακέτο που χρησιμοποιείται ευρέως σε BSD και έχει επίσης εξαπλωθεί σε Linux και άλλα συστήματα *nix. Είναι συσκευασμένο χρησιμοποιώντας tar και συμπιεσμένο χρησιμοποιώντας BSD Zip 2. Η διαδικασία για την εγκατάσταση αυτού του τύπου προγράμματος είναι:
cd directorio_donde_se_encuentra_el_paquete tar –jxvf nombre_paquete.tar.bz2 (o nombre_paquete.tbz2, e incluso nombre_paquete.tbz) cd nombre_directorio_desempaquetdo ./configure make make install
Αυτό θα πρέπει να είναι αρκετό για την εγκατάσταση προγραμμάτων σε Linux. Βεβαιωθείτε ότι χρησιμοποιείτε δικαιώματα για τις τελευταίες εντολές.
Άλλο αρχείο ταινιών:
Μερικές φορές χρησιμοποιείται ένα αρχείο ταινίας ή ένα μη συμπιεσμένο αρχείο tar . Αυτός ο τύπος πακέτου περιέχει τις πληροφορίες που είναι απαραίτητες για την πλήρη επαναφορά των αρχείων που περιέχει και για να το αποσυμπιέσετε, απλώς πρέπει να κάνετε τα εξής:
tar xvf nombre_paquete.tar
Στη συνέχεια, αναζητήστε ένα αρχείο με όνομα README.txt (ή παρόμοιο) στον κατάλογο που δεν έχει συμπιεστεί και βρείτε τις οδηγίες εγκατάστασης. Αυτό συνήθως περιλαμβάνει μια παρόμοια διαδικασία με αυτές που περιγράφονται παραπάνω...
Tar.xz ή .xz ή .txz:
Έχω δει περισσότερα από αυτά τελευταία. Για να εργαστείτε με αυτούς τους τύπους πακέτων, πρέπει να έχετε εγκατεστημένο το εργαλείο xz-utils . Για να τα αποσυμπιέσετε και να τα εγκαταστήσετε, χρησιμοποιείτε:
tar Jxvf nombre_paquete.tar.xz
o
Xz –d nombre_paquete.tar.xz Tar –xf nombre_paquete.tar
o
Unxz nombre_paquete.xz
Μόλις εξαχθεί, αναζητήστε ένα αρχείο README.txt ή INSTALL.txt για να δείτε τις λεπτομέρειες εγκατάστασης, οι οποίες συνήθως είναι οι τυπικές εντολές ./configure, make και make install. Μερικές φορές, ωστόσο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί η εντολή cmake.
.gz ή .gzip ή .bzip2:
Το GNU Zip μπορεί να συμπιέσει αρχεία .gz ή .gzip. Αυτά αντιμετωπίζονται με παρόμοιο τρόπο όπως τα συμπιεσμένα αρχεία BSD Zip 2 με την επέκταση .bzip2. Για να εργαστείτε με αυτούς τους τύπους αρχείων, πρέπει να έχετε εγκατεστημένα στο σύστημά σας τα εργαλεία unzip και bunzip2.
gunzip –c nombre_paquete.gz bunzip2 nombre_papuete.bz2
Τα υπόλοιπα είναι παρόμοια με τα βήματα που είδαμε με τα προηγούμενα tarballs... Βεβαιωθείτε ότι έχετε ελέγξει για τυχόν αρχεία README ή INSTALL που υπάρχουν.
.tar.lzma, .tlz:
Είτε εμφανίζεται με το μεγάλο όνομά του, .tar.lzma, είτε εάν εμφανίζεται με το σύντομο όνομά του .tlz, αυτά τα πακέτα χρησιμοποιούν τον αλγόριθμο συμπίεσης Lempel-Ziv-Markov και για να τα εξαγάγετε και να τα εγκαταστήσετε, πρέπει να πληκτρολογήσετε την κονσόλα (προηγουμένως πρέπει να έχετε εγκαταστήσει το πακέτο lzma):
unlzma nombre_fichero.lzma
o
lzma -d file.lzma
o
tar --lzma -xvf file.tlz
o
tar --lzma -xvf file.tar.lzma
Ανάλογα με τη μορφή στην οποία παρουσιάζεται το πακέτο, μπορείτε είτε να δείτε τυχόν αρχεία κειμένου που υπάρχουν στο εσωτερικό τους με οδηγίες είτε να ακολουθήσετε τα βήματα που έχουμε περιγράψει για την εγκατάσταση των άλλων tarball (./config, make, make install). Μια άλλη καλή πρακτική είναι να ελέγξετε τον ιστότοπο του προγραμματιστή , όπου θα βρείτε εκπαιδευτικά βίντεο σχετικά με τον τρόπο εγκατάστασης των πακέτων ή υπάρχουν ιστότοποι Wiki με πληθώρα πληροφοριών.
*Σημείωση: Μπορείτε επίσης να εγκαταστήσετε ορισμένα πακέτα χρησιμοποιώντας ένα εργαλείο που ονομάζεται installpkg.
Πώς να εγκαταστήσετε δυαδικά πακέτα:
.δοχείο:
Η εγκατάσταση πακέτων Java είναι αρκετά απλή. Οι απαιτήσεις είναι προφανείς: πρέπει να έχετε εγκατεστημένη την εικονική μηχανή Oracle Java (είτε το JRE είτε το JDK). Για να την εγκαταστήσετε, κάντε δεξί κλικ στο πακέτο και επιλέξτε " Άνοιγμα με άλλη εφαρμογή " από το αναπτυσσόμενο μενού. Θα εμφανιστεί ένα παράθυρο με μια λίστα εφαρμογών στο σύστημά σας και ένα πεδίο στο κάτω μέρος για να εισαγάγετε μία. Σε αυτό το πεδίο, πληκτρολογήστε " java -jar " (χωρίς εισαγωγικά, συμπεριλαμβανομένου του κενού χώρου μετά το "jar" που έχω προσθέσει). Στη συνέχεια, κάντε κλικ στο κουμπί "Άνοιγμα " και θα πρέπει να εκτελεστεί χωρίς προβλήματα. Όπως μπορείτε να δείτε, δεν είναι απαραίτητο να το εγκαταστήσετε.
.αποθήκη:
Μπορούμε να τα εκτελέσουμε κάνοντας διπλό κλικ πάνω τους για να τα ανοίξουμε, αρκεί να τους έχουμε προηγουμένως εκχωρήσει δικαιώματα εκτέλεσης . Για να το κάνετε αυτό, κάντε δεξί κλικ στο αρχείο και, στη συνέχεια, μεταβείτε στις " Ιδιότητες " για να εκχωρήσετε δικαιώματα εκτέλεσης στην καρτέλα " Δικαιώματα ". Μπορεί επίσης να εγκατασταθεί από τη γραμμή εντολών κάνοντας τα εξής:
cd directorio_donde_está_el_binario ./nombre_binario.bin
.τρέξιμο:
Για τα αρχεία .run , θα προχωρήσουμε παρόμοια με τα αρχεία .bin. Αυτή η μορφή χρησιμοποιείται συνήθως για προγράμματα οδήγησης, όπως το AMD Catalyst Center. Μπορείτε να την εγκαταστήσετε χρησιμοποιώντας τη γραμμή εντολών:
cd directorio_donde_está_el_paquete sh ./nombre_paquete.run
Θυμηθείτε να εκχωρήσετε εκ των προτέρων δικαιώματα εκτέλεσης. Επίσης, ορισμένοι πρέπει να εκτελούνται με προνόμια, οπότε το κάνουν ως root ή με sudo.
Αν θέλετε να εγκαταστήσετε το αρχείο .run γραφικά , μπορείτε να κάνετε δεξί κλικ πάνω του και να επιλέξετε " Ιδιότητες ". Στη συνέχεια, στην καρτέλα " Δικαιώματα ", επιλέξτε " Να επιτρέπεται η εκτέλεση αρχείου ως πρόγραμμα " και κάντε κλικ στο OK για να κλείσετε. Τώρα, όταν κάνετε διπλό κλικ στο αρχείο .run, θα δείτε ένα πρόγραμμα εγκατάστασης ανοιχτό που είναι πολύ παρόμοιο με τα προγράμματα εγκατάστασης των Windows (όπως Next, Next, OK...).
Πώς να εγκαταστήσετε σενάρια:
.SH:
Στο Linux, μπορούμε επίσης να βρούμε σενάρια με επεκτάσεις .sh ή .py . Για να εγκαταστήσουμε αυτούς τους τύπους σεναρίων, μεταβαίνουμε στον κατάλογο όπου βρίσκεται το σενάριο χρησιμοποιώντας την εντολή "cd", όπως είδαμε νωρίτερα. Σημείωση: Εάν το σενάριο είναι συσκευασμένο, πρώτα αποσυμπιέστε το ή αποσυμπιέστε το. Στη συνέχεια, μπορείτε να του δώσετε δικαιώματα εκτέλεσης όπως ήδη γνωρίζετε (μπορείτε να το κάνετε αυτό γραφικά ή από το τερματικό με την εντολή " chmod +x script_name " χωρίς εισαγωγικά). Μόλις αποκτήσει δικαιώματα εκτέλεσης, από το τερματικό:
sh nombre_script.sh
o
./nombre_script.sh
.py:
Για αρχεία με την επέκταση .py, πρέπει να καλέσετε τον διερμηνέα της γλώσσας προγραμματισμού Python. Για να το κάνετε αυτό, πληκτρολογήστε τα εξής στην κονσόλα:
python nombre_script.py install
Άλλες:
Υπάρχουν και άλλοι τύποι αρχείων και πακέτων για την εγκατάσταση προγραμμάτων σε Linux. Ορισμένα πακέτα από BSD, Solaris, Mac OS X και άλλα συστήματα *nix μπορούν να εγκατασταθούν σε Linux. Ένα παράδειγμα αυτού είναι τα αρχεία .pkg του Solaris . Για να εγκαταστήσετε ένα αρχείο .pkg, μπορείτε να κάνετε δεξί κλικ πάνω του, να μεταβείτε στις " Ιδιότητες " και " Δικαιώματα " και να του εκχωρήσετε δικαιώματα εκτέλεσης. Στη συνέχεια, κάντε διπλό κλικ πάνω του για να το εγκαταστήσετε.
Υπάρχουν επίσης εργαλεία όπως το Alien για μετατροπή από τη μία μορφή στην άλλη, για παράδειγμα από RPM σε DEB, κ.λπ. Αυτό δεν συνιστάται ιδιαίτερα και μερικές φορές μπορεί να προκαλέσει προβλήματα. Επομένως, δεν το συνιστώ.
Συνεχίζοντας με τις πολυπλοκότητες των πακέτων Linux, υπάρχουν περισσότερα από αυτά που συζητούνται εδώ, αλλά είναι πιο σπάνια και πιο ασυνήθιστα. Ένα παράδειγμα σπανιότητας είναι η μορφή .slp που χρησιμοποιείται από το έργο Stampede Linux. Για να μετατρέψετε αρχεία .slp σε πιο συνηθισμένες μορφές, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το Alien (αφού εγκαταστήσετε το Alien) ως εξής:
sudo alien nombre_paquete.slp nombre_paquete.extensión_nueva generated
Για παράδειγμα , για να μετατρέψετε από .slp σε rpm:
sudo alien miprograma.slp miprograma.rpm generated
Μπορείτε να αφήσετε τα σχόλιά σας με αιτήματα, ερωτήσεις ή σχόλια . Εάν αντιμετωπίσετε οποιοδήποτε πρόβλημα ακολουθώντας τα βήματα σε αυτό το σεμινάριο, θα χαρώ να σας βοηθήσω.